اين آيه مىرساند كه منظور از ارسال پيمبران و انزال وحى و كتاب همان‌است كه مردم را به حقّ دعوت كنند ، و در جميع موارد اختلاف چه در قول و چه در فعل و چه در اعتقاد ، راه صواب و حقّ را به آنها راهنمائى كنند . اين‌است هدف خلقت و آفرينش از بعثت انبياء ؛ چون خداوند در اين مقصود اشتباه نمىكند و به غلط نيز نمىافتد به مفاد آيه : « لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى » « 1 » و نيز در اين منظور و مقصود به هدف خود مىرسد و رادع و مانعى براى او نيست به مفاد آيه شريفه : « إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً » « 2 » و به مفاد آيه كريمه : « وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى أَمْرِهِ » « 3 » بنابراين لازم‌است براى حفظ وحى در انزال آن و تبليغ و اداء آن ، پيمبران را از هر گونه خطا و غلطى مصون نگاه دارد ، زيرا به‌فرض طبق مفاد اين آيات اگر قلب پيغمبرى در تلقّى يا در تبليغ وحى دچار اشتباه گردد منظور از رسالت او به عمل نيامده است به‌علّت اينكه منظور از رسالت دعوت به حقّ است به مفاد : « وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ » و بنابراين در صورت اشتباه يا آنكه خدا در انتخاب رسول و طريقه انزال وحى بر قلب او دچار غلط و دستخوش نسيان واقع شده ، و يا آنكه منظورش دعوت به حقّ بوده لكن در اجراء وحى در قلب پيغمبر به نحوى كه هيچ دستخوش تغيير و تبديل واقع نشود به خطا افتاده ، و اينها به مقتضاى « لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى » صحيح نيست يا آنكه با آنكه منظورش دعوت به حقّ بوده و در اجراء اين امر نيز اشتباه و غلط نمىنموده است ، لكن موانع خارجيّه جلوى امر خدا را مىگرفته و نمىگذارده به مرحله تحقّق برسد . اين نيز به مقتضاى مفاد « إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ » يا آيه « وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى أَمْرِهِ » محال است . روى اين مقدّمات حتماً خدا پيمبران را محفوظ از خطا و غلط در كيفيّت

--> ( 1 ) سوره طه : ( 20 ) - آيه 52 ( 2 ) سوره طلاق : ( 65 ) - آيه 3 ( 3 ) سوره يوسف : ( 12 ) - آيه 21